Schermafbeelding 2011-10-06 om 08.50.44

‘Stay hungry, stay foolish; think different’ RIP Steve Jobs

Ik hou niet zo van persoonsverheerlijking en van collectief fangedrag, maar vandaag is een dag die me bij zal blijven. En dit wordt een persoonlijke blog – ook niet mijn gewoonte.
Vandaag kwam het bericht van de dood van Steve Jobs. Niet onverwacht. En dus geen schok. En de wereld vergaat vandaag niet. Er gaan meer mensen dood. Waarom de dood van Steve zo bepalend is voor de wereld en voor mij.
Steve was big brother. Hij was al eind jaren ’70 actief maar mijn echte kennismaking was rond 1984. Het jaar van Orwells big brother.
Steve was niet de big brother van Orwell. Maar Steve was Grote Broer. De broer als voorbeeld. Die dingen voor elkaar bokst.
In 1983 waren we in San Francisco geweest en voelden daar een nieuwe energie. In 1984 verhuisden we uit de stad waar ik m’n jeugd doorbracht. Ik ging werken bij Kluwer Rechtswetenschappen, bij een electronische uitgeverij. Een revolutie in die tijd. Ze maakten informatie digitaal beschikbaar voor juristen. Die gewend waren aan dikke boeken en deftige bibliotheken. Die opeens een pc moesten bedienen terwijl ze niet eens konden typen en nu een ‘autoexec.bat’ en een ‘config.sys’ file zelf moesten wijzigen.
Voor Kluwer mocht ik een automatiseringbeurs in de RAI bezoeken. En daar zag ik de eerste Macintosh van Apple, naast de Lisa. In de trein terug schreef ik een rapport (op papier want er was nog geen ipad…) voor m’n leidinggevenden. Dat dat DE oplossing was voor alle kantoorautomatisering,
Maar zeker voor onze doelgroep. Wij knoeiden nog met CPM en MS-DOS. (En Unix.) Pas veel later met Windows. Maar wat zouden de juristen geholpen zijn met een doos cd-rom’s met alle informatie die ze nodig hadden, actueel en snel te doorzoeken, met: EEN MUIS! Helaas. Dat was een brug te ver voor de technische omgeving waar we in verkeerden.
Maar wat bewonderde ik de mannen van Apple! Hoe briljant hadden ze de fysieke kantooromgeving vertaald in een technische: een bureablad, een kast met mappen, een prullenbak, en een muis als hand die alles kan verplaatsen net zoals je dat al gewend was. Hoe haaks stond dat alles op de abracadabra van MS-DOS dat inmiddels CPM had verslagen. Ik wilde zelf graag een Apple – uiteraard! Maar ik werkte nog even met een pc. Omdat vormgeving op dat moment nog even was voorbehouden aan Ventura Publisher. Maar dat veranderde snel. De eerst mac kwam. Mijn prachtige Quadra. Met Quark X-press. Een verademing. En later Indesign. Nadat Quark in zijn levenscyclus de arrogantiefase had bereikt. Dezelfde fase die Microsoft heeft bereikt en die ook op de loer ligt bij Adobe en Apple.

Inmiddels groeide Microsoft uit tot die andere big brother. Windows werd de standaard. Als ik ‘preekte’ over Apple ontving ik een glimlach. ‘Prachtige machines voor jullie als ontwerpers’. Dat alle universiteiten in de VS met macs werkten werd niet gezien. Veel grotere organisaties in Nederland hadden eerst ook Macs. Een van mijn klanten, het Deventer Ziekenhuis werkte ook met Apple. Tot grote spijt van de medewerkers namen ze daar afstand van. De branchespecifieke software die ontwikkeld werd draaide op andere systemen. En dat was jarenlang de reden, terecht of onterecht dat men Windows trouw bleef.
Jaren geleden ging Apple over op Intel. En kon je makkelijk Windows programma’s op een mac draaien. Heel langzaam gingen de eerste Windhoozers in m’n omgeving overstag. Familie en vrienden bleken opeens een laptop van Apple te kopen ‘omdat ze zo bloedmooi waren’. En toen de iPhone kwam gingen de meesten over naar het ‘Applekamp’. De stap naar de iPad was een logisch vervolg. Liefkozend de ‘aaifoon’ en de ‘aaipet’ genoemd. Onze kinderen groeiden op met beide werelden en waren zich goed bewust van de verschillen.

En wat veranderde er door deze ontwikkelingen in de wereld? De Big Brother van Orwell kreeg met de communicatiekracht van smartphones te maken. De revoluties die nu gaande zijn waren er niet geweest zonder de iphone en de afgeleide telefoons. Opa’s en oma’s kunnen live met beeld telefoneren met hun kleinkinderen aan de andere kant van de wereld. Sms berichtjes konden opeens verzonden worden door mensen zoals ik die niet aan het tiencijferig alfabet konden wennen. En… bedenk het zelf en raak verbaasd hoe snel we al gewend zijn aan alle toepassingen die we (pas sinds vier jaar geleden de iphone werd gelanceerd) al gebruiken.

Dat over Apple. En de techniek. Nu over Steve als innovator, als inspirator. Hier in huis hangen drie hele grote belangrijke posters: de ene is de afbeelding van Martin Luther King en de tekst van zijn ‘I have a Dream’ toespraak naast een grote poster van NY op de kamer van onze zoon. De andere is de ‘Think different’ poster met een afbeelding van Pablo Picasso naast mijn bureau.

Alles wordt gezegd in deze video. Eerst een verhaal van de rector van Stanford over de historie. Daarna de speech die zelf geschiedenis schreef.

Hier is de integrale tekst.
En wat we uit deze film leren: dat het Nederlandse onderwijsssysteem op het randje van de afgrond staat. Dat diploma’s geen garantie zijn voor kennis, noch voor daadkracht. Maar dat onderwijs en onderzoek wel degelijk belangrijk zijn. Gebaseerd op talenten en nieuwsgierigheid; op passie en doorzettingsvermogen. Niet op een schijnbare zekerheid door een diploma.

Dus maak een gefundeerde keuze voor de scholen van je kinderen. De keuze voor de school die past bij je kind.
Hoe blij zijn wij met de Vrije School die onze dochter bezocht. (Ondanks de vernietigende kritiek van Tommie Wieringa die ook die school bezocht.) Een school die ons begroette met deze zin: ‘Wij rekenen onze kinderen niet af op hun tekortkomingen, maar we stimuleren hun talenten’. En hoe blij zijn we met de niet traditionele keuzes van onze zoon die nu in NY zijn droom probeert waar te maken. Wetend dat we bevoorrecht zijn en dat dromen niet altijd uitkomen, dat dromen ook nachtmerries kunnen zijn. Maar echte innovaties komen van eigenwijze creatieve mensen. Wetend dat niet iedereen een Einstein of een Jobs kan worden. Er zijn ook rollen weggelegd voor de ouders en de docenten van Steve en Albert. In het geval van Steve voor zowel zijn biologische moeder als zijn adoptief ouders.

Maar dit gaat over de inspirende geesten: ‘If today were the last day of my life would I wanna do what I’m about to do today’ zegt hij in de film. … ‘Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.’

Dit filmpje kan dan nu ook uitgebreid worden – met Steve zelf:

De 317 patenten van Jobs

En hoe Steve vandaag de beeldschermen domineerde (klik op het plaatjes voor een grotere afbeelding):







Ondanks het tijdverschil van 6 uur stroomden vandaag berichtjes binnen van onze zoon:
If Steve was around, he would change the way we look at the 5 different stages of grief. So I’m staying foolish. But fucking devastated.

You know how some people leave a global, public legacy after they die, so that they’re really never dead at all? I’ve lived in Steve’s time.

“Being the richest man in the cemetery doesn’t matter to me … Saying we’ve done something wonderful… that’s what matters to me.” -Steve Jobs

Vandaag werd de Nobelprijs voor de literatuur uitgereikt. Aan een Zweedse dichter. Dat zal mijn Zweedsgeoriënteerde dochter goed doen. En het roept de vraag op: wordt het geen tijd voor een Nobelprijs voor ‘Change’? Ik weet wel wie ik voor zou dragen. Postuum.

Op een andere planeet

‘Installation de feu’ by Compagnie Carabosse. Het eerste weekend in juli is Deventer op Stelten weekend. Niet alles op stelten, maar ook andere indrukwekkende theatrale voorstellingen.
Dit was een van de mooiste die ik tot nu toe in al die jaren zag. Het Worpplantsoen was verduisterd. En de acteurs, technici en muzikanten van de Compagnie Carabosse waren er in geslaagd een magische wereld te scheppen. Een bijzondere wereld aan de rivier met duizenden vuurtjes en vuren. En veel mensen; toch had je het gevoel dat je er alleen liep. In een andere wereld. Ver van de waan van de dag en de nacht.
Iets wat de mensen die er waren denk ik nog heel lang bijblijft.
Dochter Sterre en ik liepen er samen rond en Sterre maakte dit filmpje:

Garden of Fire from Sterre de Jong on Vimeo.

En de wereld verging niet op 16 juli zonder auto’s

Herinneringen aan de autoloze zondagen in 1973. In Los Angeles worden dit weekend werkzaamheden verricht aan de belangrijkste verkeersaders in de stad. Wegen waar normaal per dag een half miljoen auto’s over rijden liggen er nu uitgestorven bij. En de stad leeft nog steeds ook al zagen ze onoverkomelijke problemen. Maar het moet ook weer niet te lang duren… De aannemer staat een boete van 78.000 dollar per uur (!) te wachten als hij maandag niet klaar is.

Running on Empty (Revisited) from Ross Ching on Vimeo.

Running on Empty (Revisited) from Ross Ching on Vimeo.

Diep de aarde in

Erik Johansson is een bijzondere, Zweedse, fotograaf. Hij maakt verbluffende fotocomposities maar binnenkort gaat er een fantastisch project van hem plaatsvinden.
Hij maakt een optische illusie door een enorm gat te simuleren op Sergels Torg midden in Stockholm. Een bijzonder plein dat degenen die het kennen niet snel vergeten.
En een van de plekken die ik frequent bekijk door een van mijn favoriete webcams.

Lees en kijk wat hij gaat doen op deze website.

Voorbeelden van z’n werk: